Żeliwne wpusty ściekowe podobnie jak włazy kanałowe produkuje się zgodnie z polską normą PN 124:2000. Zgodnie z tą normą są one podzielone na klasy, a zawarte w niej instrukcje precyzują miejsce ich przeznaczenia.
Podstawowym widocznym zakończeniem wpustu ściekowego jest krata, przez którą nadmiar wody zgromadzony na ulicy (w wyniku deszczu, topnienia śniegu itp.) wpływa do kanału ściekowego. Wspomniana norma określa szczegółowo rozmiar szczelin kraty, ich położenie na drodze względem kierunku ruchu ulicznego, materiał z jakiego powinny być wykonane, dopuszczalne tolerancje pomiarowe, dopuszczalny kąt otwarcia krat przymocowanych do korpusu wpustu, a także powierzchnię odpływu wody (nie może być mniejsza niż 30% powierzchni prześwitu).
Korpus i krata tzw. powierzchnie współpracujące wpustu ściekowego w celu lepszego dopasowania są poddawane obróbce skrawaniem – konkretnie frezowaniu.
Włazy żeliwne różnią się nie tylko klasą, ale też wysokością korpusu, posiadaniem kołnierza lub jego brakiem, wyjmowaną lub też uchylną kratą. Niektóre z nich posiadają także specjalne kosze do wyłapywania zanieczyszczeń, a także rygle obrotowe przykręcane kluczem. Jest to niezwykle przydatna funkcja. Zabezpiecza ona bowiem żeliwne wpusty ściekowe przed dosyć powszechnymi kradzieżami.
Kolejnym nowatorskim rozwiązaniem, jeżeli chodzi żeliwne wpusty ściekowe jest charakterystyczne ryflowanie. Pełni ono funkcję antypoślizgową, zabezpiecza wpust przed przywieraniem do niego liści czy innych zanieczyszczeń (a w efekcie zatykaniem go), spowalnia przepływ strumienia wody (w rezultacie większa ilość wody dostaje się do wpustu).